उदय प्रकाश हांच्या कांय हिंदी कवितांचे कोंकणी अनुवाद

 

दोन हतयांचें झूज 

दोन हतयांचें झूज
फकत दोन हतयांच्या समुदायापुरतें
नासता मर्यादित

दोन हतयांच्या झुजांत
सगळ्यांत चड चिड्डता-माड्डता
तण, जेचे
हतयांच्या वट्ट जाती कडेन
कसलेच आसना देणे - घेणे

रानांतल्यान उपाशी परततात
गायो
आनी भूक गिळून न्हिदतात
घरांत सान भुरगीं

चार दांत आनी आठ पायांच्या खंवदळांत
चडांत चड घावे जातात
भूरग्यांच्या न्हिदेक
सगळ्यांत चड असुरक्षित जाता
आमचो फुडार

दोन हतयांच्या झुजांत
सगळ्यांत चड
हूमटून पडतात झाडां-पेडां
मरतात सवणी
जांचो हातयांच्या कपाळा कडेन
आसना कसलेच संबंध

दोन हातयांचें
झूज
हतयां परस चड
सोसता रान

ह्या झुजांत
दिसतात जितले घावे
हातयांच्या उन्मत्त आंगार
ताच्याकूय चड आनी खर घावे
जाल्ले आसतात
काळाच्या आनी रानाच्या
हड्ड्यार

कशेंय करून
हतयांची झगडीं
थांबोवपाक जाय.
(मूऴ हिंदी कविता – दो हाथियों की लडाई ) 

मनीस

मनीस
मरणापरांत
करीना विचार

मनीस
मरणापरांत
करीना उलोवप

करीना कांयच विचार
कांचव उलोवप, तेन्ना
मनशाक
येता मरण

(मूळ हिंदी कविता : आदमी) 

सत्ता

जो निरंतर करतलो गुन्यावांक विरोध
ताका अपराधी म्हण करतले सिद्ध
 
जो न्हिदूंक सोदतलो वर्सां उपरांत एकदा पुरो जावन
जागरणात दवरतले ताका फुडारभर नेमान

भायर सरतलो सोदूंक दुयेंसाक वखदाचे दुकान 
तोपतले ताका आनीक दुसरें दुयेंस सिरींगान
 
जो सोदतलो हांसपाक साबार दु:खामदीं
जिवित ताचे भरतलें  दुकांनी आनी पिडानीं
 
मागतल्याक बेसांव
मेळटलो श्राप
सगळ्यांत चड म्होव्या उतरांक 
सगळ्यांत चड पोजड्यो गाळी
करूंक सोदतलो जो मोग
दितले ताका न्हिदेची गुळी
 
जो उलयतलो सत
सापडटलो वावड्यांच्या भोवर्‍यांत 
आसतलो दुबळो  आनी सोपोवपाक सुलभ
थारतलो दुबावीत आनी भिरांकूळ 
 
जो मागतलो स्वातंत्र्य
मेळटलो ताका आजल्म कारावास !
 
एक दिस जाणीव जातली जण एकल्याक
कोणूंच उरूंक ना आपलो, आसपास !

(मूळ हिंदी कविता : सत्ता)

बेसांव

हुमायून केल्लें मागणें
अकबर बादशहा जावंचो

अकबरान केल्लें मागणें
जहांगीर बादशहा जावंचो

जहांगीरान केल्लें मागणें
शाहजहाँ बादशहा जावंचो

बादशहा सदांच बादशहा खातीर
बादशहा जावंचें मागणें करता

लाल किल्ल्याचें दार राखपी जाण्टेलो
दरबान सांगता.

(मूळ हिंदी कविता : दुआ)

हांव लिपोवन दवरतां

हांव लिपोवन दवरतां म्हजेभीतर मोग

गुपीत राखूंक सोदता पुरावो जसो खूनी
जुगारी आपलें दळडीर
 
धुकें जशें लिपयता आपलेभीतर दंव
झेल तरलता
 
सभ्य संवसारी जसो दवरूंक सोदता
सगळ्यांच्या नदरेआड पोरन्यो चिटयो,
नुस्तें आपलीं दुकां
दर्या आपली तान
 
सुणो जसो लिपयता
फुडाराखातीर रोटयेचो कुडको
ते भशेन
 
फस्क दवरता धांपून
जशे तरेन 
आपलेभीतर उजो.
 
आफुडत म्हाका जाल्यार
सेर्त शक्य आसा
ल्हासूंन वतलो हांव

(मूळ हिंदी कविता : मैं छुपाता हूँ । )

 

एका शाराक सोडून वतना

आयक सांगता एक गजाल, ताप्ती
एक फावट बोटींत बसून
अटलांटीकमेरेन वचपाक बेत आखतालो हांव
 
अशा वगतार की जेन्ना वारें व्हावता उरफाटें
सामकें विरोधांत
वारेंच न्हय, मोड वा चक्रवात
जातूंत पाश्टां मोडून पडटात
दारां पाखांवरी फडफडपाक लागतात
वणटी कोसळटात, रानांचे उगतें मळ जाता
 
वास्तविक हांव वचूंक सोदतालो
अटलांटीकाच्याकय फुडें, उत्तर ध्रूवामेरेन
जंय धव्या अस्वलांचो राबितो आसता
आनी रात थिकांवरी लिकलिकता
 
आनी थंयसर खंयच्यातरीं एका हिमनगा वयर उबो जावन
हांव आड्डूंक सोदतालों
की, अखेरेक पावलोच हांगा  हांव, ताप्ती
तें सगळें हुंपून, जंय मानग्यांचें बिलंडर, घातमारें
आनी भिरांकूळ जग आसा आनी काळजांत म्हज्या
उचंबळून भुरग्यावरीं मोग
तुजेखातीर
 
पुण, परिस्थिती बरी ना
हाचें कितें करप
 
आनी बोट सुद्धा ना
आनी खरें सांगूं, ताप्ती
हांवे अजूनमेरेन दर्याच पळोवंक ना.
 
आनी ताप्ती…?
हें फकत ते न्हंयचे नांव जावन आसा
जें भुरगेपणांत शाळेंत पुस्तकांत वाचलेलें
(मूळ हिंदी कविता : एक शहर को छोडते हुए)

 

कोणतरीं जावया

तू जा खडीसाखर
हांव दूद जातां
तू म्हज्यांत
घे विरघळून आतां.
 
तू जा अडेज वर्साचें भुरगें सान
हांव दूद गोड साखर विरगळील्ले
म्हाका एका श्वासांत उडय पियोन.
 
हांव आतां मैदान आसा.
तूजेमुखार पयसमेरेन पातळील्लें.
म्हज्यांतल्यान मार धांव.
हांव आसा दोंगोर.
म्हज्या खांदार चड आनी घसर.
हांव कापशिणीचें झाड
म्हाका नेटान हालय, आनी
म्हजो कापूस वार्‍याच्या साबार थरांत
कूपांच्या सान सान कुडक्याभशेन
उडून वचूंक दी.
 
हांव अशें करतां
अखरोड जाता
तू तो फारय,
आनी एका कोनशाक लिपून
तू ताका फोडून उडय
 
गवांचो दाणो जाता हांव
तू वत जावन घे स्वत:
माती-हवा-उदक जावन
रूजय म्हाका.
म्हज्येभितर रित्या कोशांत
लिपच्यानी खेळ, वा आंकूर जावन
म्हज्या खंयच्याय ग्रंथीतल्यान
खंयच्यानय
भायर पड आक्ताक.
 
तू काळोख जा
हांव माजर जावन चलता
दबक्या  चोरपावलांनी.
 
अशें केल्यार कशें
हांव चीनी मातयेचो पेलो जाता
आनी तू बशी
आनी आमी खंयसून तरी
पडून वांगडा
फूटून वचूया सकाळसरशीं
 
नाजाल्यार हांव बोमाडो जाता
नीळ्या रंगाचो
तू ताचेभीतर हवा जावून
पसर आनी मळबांत मदेकांत
घे म्हज्यावांगडा फुटून
 
नाजाल्यार मागीर...
अशे करूया
आमी आनीक कोणतरी जावया...
(मूळ हिंदी कविता : कुछ बन जातें हैं ।)

 

कविता

हांवे वांकोन
कादेर्नात बरयलें
‘झाड’
 
आनी म्हाका दिसली
धेपा मारीत मारीत
रानांच्या वटेन नाच्च जातना
पोरसांतली पेर
 
ह्या पेरीच्या खांदार बसून
वीस वर्सां
हांवे खाल्लेलीं
तेची फळां
 
पावसाळ्याक आनी शरद ऋतूक
हांवे पळयला
तेचेर जायती सुमानां ल्हव ल्हव पिकतना
 
तुमी जाणां जातलेच
सकाळ सकाळची कोवळी थंड हवा
सगळ्यांत आदी विरगळता पानांनी
खडीसाखर कशी
मागीर तांच्या कंपनावांगडा
पावता देठामेरेन 
आनी फळांभितर शितळसाण आनी मध जावन
थिरावता.
 
हांव झाड अशें बरोवन
पेरीच्या खोडार जाल्ल्या तीन वर्सां पोरन्या 
चाकूच्या घाव्याची पीडा
तूमचेमेरेन पावोंक शकतलो काय,
वा फळाभीतरलो
ऋतूंच्या गोडसाणीचो आनी दरवळीचो सुवाद
तुमकां दीवंक पावतलो काय
 
केदी व्हड चूक जाली
हांवे ह्या जीवाभावाच्या नात्याक
वीस वर्सांची कृतज्ञता आनी उपकार आसून लेगीत
अशें किरकोळ
अशें किकोंत नाव दिलें
 
हांव सांगूंक सोदतां
म्हाका भोगोस
यो परत
म्हाका भूक लागल्या
तूजे वात्सल्य आनी करूणेन भरील्लीं
फळां म्हाका वाढ
 
भावा, रानांत
मोटी गर्दी आसा
म्हजेर बेजार जावन
त्या घुस्मटमारांत तरी वचूं नाका
 
हांव जाणा
जर हांवे तुका परतून उलो दिलो
‘झाड’ म्हणून

जाल्यार तू न्हय
बाकीचें सगळें रान म्हजेदिकेन चलून येतलें

 (मूळ हिंदी कविता : कविता)

( कोंकणी अनुवाद करपी  -  समीर झांट्ये )